آیه نوح(ع)

ما ازبدوآفرینش به ترتیب زمانی (برای مثال حضرت آدم / حوا و هابیل / قابیل) ادامه می دهیم. پیامبر اوالعزم بعدی درتورات حضرت نوح علیه السلام است که حدود ۱۶۰۰ سال بعد از حضرت آدم زیست. بسیاری از مردم در غرب داستان حضرت نوح(ع) و طوفان وی را غیر قابل باور می دانند ولی جهان از سنگ های رسوبی  که حاصل ته نشین شدن لایه های رسوبی بر روی هم در طی یک سیل وطوفان می باشد پوشیده شده است. پس ما بی شک سند عینی از این طوفان را داریم. ولی آیه نوح  که  باید به آن توجه کرد چیست؟

لطفا اینجا را کلیک کنید تا داستان نوح (ع)در قرآن و تورات را بخوانید.

شکست در تقابل با دریافت رحمت

زمانی که با مردم در غرب درباره ی روز قیامت خداوند صحبت میکنم پاسخی که اغلب دریافت می کنم این است که : “من زیاد نگران داوری خداوند نیستم چون او بقدری رحیم است که فکر نمی کنم براستی مرا مورد قضاوت قرار دهد”. داستان نوح (ع) مرا وادار کرد تا این استدلال را مورد پرسش قرار دهم. آری خداوند رحیم است و از آنجایی که ذات او تغییرناپذیراست پس در دوران نوح(ع) هم مملو از مهر و رحمت بوده است. معهذا در این مشیت الهی کل جهان (به غیر از نوح و خانواده اش)  نابود شدند . پس در آن هنگام این رحمت الهی کجا بود؟ کشتی نوح رحمت الهی بود. همانطور که درقرآن به ما گفته شده :

«ما (خداوند) او (نوح علیه السلام) و همراهانش را در کشتی رستگار کردیم.»سوره الاعراف آیه ۶۴

خداوند با رحمت الهی خود و توسط نوح (ع) کشتی ای را مهیا کرد که در دسترس همگان بود. هر کسی می توانست وارد آن کشتی شده و رحمت و امنیت خداوند شامل حالش شود.

مشکل ناشی ازآن بود که اکثریت مردم به این عذاب اعتقادی نداشتند.

آنها نوح (ع) را مسخره می کردند و به روز جزا باور نداشتند. اگر سوار کشتی می شدند  می توانستند از روزداوری در امان بمانند.

همچنین آیه دیگر قرآن کریم به ما می گوید که یکی از پسران نوح اعتقاد راسخی به خداوند و روز داوری داشت. این حقیقت که او سعی کرد تا از کوه بالا رود حاکی از ان است که می کوشید تا از داوری خداوند بگریزد.(بنابراین وی می بایستی به خدا و روز جزا معتقد بوده باشد.) ولی باز هم مشکلی وجود داشت.او ایمانش را با تسلیم در نیامیخت و در عوض تصمیم گرفت تا با شیوه ی خودش از داوری خداوند خلاصی یابد.

اما پدرش به او گفت :به امر خداوند در این روز هیچ چیز و هیچ کس را پناهی نیست مگرآنهایی که مورد لطف و رحمت او قرار گیرند.

این پسر محتاج لطف خداوند بود و نه اینکه با تلاشش سعی کند تا از داوری او فرار کند. تلاش او برای بالا رفتن از کوه بیهوده بود. بنابراین حاصل اعمال او دقیقا مانند آن دسته از افرادی بود که حضرت نوح(ع) را به سخره گرفتند و غرق شدند. ای کاش او سوار کشتی شده بود و می توانست از عذاب پروردگار بگریزد. از همین جا متوجه می شویم که تنها ایمان به خداو روز جزا برای گریز از آن کافی نیست. در واقع با سر تسلیم فرود آوردن به پیشگاه خداوند بیش ازعقاید خودمان رحمت خداوند شامل حالمان می شود. کشتی حضرت نوح  نشانه ایی ازاین مدعا برای ما است.

این کشتی نشانه علنی از داوری خداوند و همچنین راههای رهایی و رحمتش بود لیکن این نشان می دهد که رحمت او تنها از طریق اوامری که او مقرر کرده  قابل حصول است. بنابراین چرا نوح به رحمت خدا دست یافت؟ تورات چندین مرتبه این عبارت را تکرار می کند که” نوح به تمامی آنچه که خداوند امر فرموده بود گردن نهاد.”

من متوجه شدم که تمایل دارم کاری را که قادر به درک آن هستم یا دوست دارم و یا با آن موافق هستم را انجام دهم. من مطمئن هستم که حضرت نوح(ع) پرسش های زیادی درباره ی وعده عذاب و طوفان خداوند و فرمان او مبنی بر ساخت چنین کشتی بزرگی در روی خشکی را در ذهن خود داشته است. و بر این باور هستم که از آنجایی که او در زمینه های دیگرانسان خوبی بود, میتوانست چنین استدلالی داشته باشد که شاید نیازی نداشت تا اهمیتی به ساخت این کشتی بدهد.

ولی او به” تمامی“ فرمان ها گردن نهاد و تنها به آنچه که پدرش به او گفته بود یا خودش درک کرده بود یا با آن احساس راحتی می کرد و یا برایش معقول بود بسنده نکرد. این نمونه عالی پیروی وتبعیت محض  برای ما می باشد.

راه رستگاری

همچنین تورات به ما می گوید که پس از نوح, خانواده او و سپس حیوانات وارد کشتی شدند ودرآخر خداوند در را بروی او بست. در کشتی به اذن  پروردگار بسته شد و نه توسط حضرت نوح(ع).

زمانی که روز جزا فرا رسید و سیل همه جا را فرا گرفت مردمی که خارج از کشتی به در می کوفتند نتوانستند نوح را وادار به بازکردن در کنند. خداوند آن در را در اختیار خود داشت. حال آن که درهمان زمان آنهایی که داخل کشتی بودند می توانستند بخاطر تسلط  خداوند به آن در, با آرامش به استراحت بپردازند چرا که هیچ باد یا موجی نمی توانست بر آن غلبه کند.

آنها تحت مراقبت و رحمت خداوند در امان بودند. از آنجایی که خداوند چنین امری را تغییر نمیدهد پس در این دوره هم این را بر ما اعمال می کند. همه ی پیامبران هشدار می دهند که روز جزای دیگری با  آتش  در پیش است. ولی آیه ی نوح(ع) همچنین به ما بشارت میدهد که در این روز جزا رحمت خداوند نیز  شامل حال ماخواهد شد.

معهذا ما باید در انتظار” کشتی ” وی با دری  که دریافت رحمت او را تضمین می کند باشیم.

قربانی پیامبران

تورات همچنین درباره ی نوح(ع) به ما می گوید:

نوح (علیه السلام)معبدی به پیشگاه خداوند ساخت و تعدادی از تمام پرندگان و حیوانات  حلال گوشت را به آنجا برد و حیوانات کباب شده را به پیشگاه پروردگار ایثار کرد. (سفر پیدایش۸:۲۰)

و این با نمونه ی آدم / حوا و هابیل / قابیل در مورد قربانی کردن حیوانات مطابقت دارد. بار دیگراین به معنای این است که قربانی کردن یک حیوان و ریختن خونش شیوه عبادت حضرت نوح(ع) بود که توسط پروردگار پذیرفته  می شد. در حقیقت تورات می گوید که دقیقا بعد از این قربانی کردن خداوند حضرت نوح و پسرانش را آمرزید (سفرپیدایش ۱:۹ ) و با نوح عهدی بست ( سفرپیدایش ۸:۹ ) مبنی بر اینکه هیچگاه دوباره همه ی افراد را با یک طوفان مورد جزا قرار ندهد.

بنا براین به نظر می رسد که قربانی کردن , کشتن و ریختن خون یک حیوان توسط نوح در نحوه پرستش خداوند بسیار مهم  بوده است.

این تا چه حد مهم است؟

ما تحقیق مان را از میان پیامبران تورات با لوط / لاط ادامه خواهیم داد